Ambasador RP w Kanadzie dr Andrzej Kurnicki wraz z Małżonką Agatą wzięli udział w spotkaniu z przedstawicielami Polonii Edmonton.
Zdjęcia: Przyjęcie w siedzibie Towarzystwa Polskich Weteranów, Domu Seniora i na posiadłości TPW„Wawel”
Na wniosek powołanej kapituły w czasie VI Zjazdu Rodzin Osadników Wojskowych Kresów Wschodnich, 1 września 2007 roku zostały wręczone Dyplomy Medalu Dziedzictwa Kresów Wschodnich następującym osobom: Maryla Hasek, Helena Facsko, Teresa Ignasiak, Jan Cebula i Bogdan Koral Konikowski.
Wręczenia odznaczeń dokonał dr Andrzej Kurnicki, Ambasador RP w Kanadzie podczas spotkania opłatkowego KPKOA w Domu Polskim 20 stycznia 2018 r.
Dyplom Medalu „Dziedzictwo Kresów Wschodnich” przyznawany jest za: Szczególne postawy w kultywowaniu tradycji historycznych i patriotycznych, wywodzących się z Kresów Wschodnich. Upamiętnianie i dokumentowanie losów ludności polskiej na Kresach. Pogłębianie wiadomości o wkładzie Polaków do historii, kultury i rozwoju gospodarczego Kresów Wschodnich, a w szczególności osadnictwa lat 1920-1939. Ukazywanie prawd historycznych o tych Ziemiach, przemilczanych przez okres PRL-u. Upamiętnianie miejsc pamięci narodowej. Walkę o niepodległość i suwerenność Narodu i Państwa Polskiego.
GRATULUJEMY!
Na zdjęciu od lewej: John Szumlas, Bogdan Koral Konikowski, Maryla Hasek, Jan Cebula, Teresa Ignasiak, Janina Muszynska, dr Andrzej Kurnicki, Anthony Muszynski, Janusz Tomczak i Marcin Trzciński. Na zdjęciu nieobecna Helena Facsko
W dniach 19 – 21 stycznia br. na zaproszenie Janusza Tomczaka, prezesa Kongresu Polonii Kanadyjskiej w Albercie, dr Andrzej Kurnicki z małżonką Agatą złożył pierwszą wizytę w Albercie, jako nowo akredytowany ambasador RP w Kanadzie.
W Calgary i Edmonton był przyjęty przez Zygmunta Potockiego i Johna Szumlasa, Konsuli Honorowych RP w Albercie i przedstawicieli środowisk polonijnych.
W pierwszym dniu wizyty w Albercie Pan Ambasador wziął udział w koncercie z okazji 100-lecia odzyskania przez Polskę niepodległości, który odbył się w „ Jack Singer Hall” w Calgary.
Drugi dzień pobytu w naszej prowincji Pan Ambasador spędził w Edmonton.
Wizytę w naszym mieście rozpoczął od spotkania z mieszkańcami Domu Towarzystwa Polskich Weteranów, a następnie udał się na ich posiadłość „Wawel”.
Na cmentarzu „Holy Cross” oddal hołd pod Pomnikiem Bohaterów Stowarzyszenia Polskich Kombatantów, którzy spoczywają na tym cmentarzu. Odwiedził dwujęzyczne przedszkole SISEM z nowo wybudowanym placem zabaw.
W godzinach wieczornych Jego Ekscelencja Ambasador RP w Kanadzie pan Andrzej Kurnicki uczestniczył w dorocznym spotkaniu opłatkowym Kongresu Polonii Kanadyjskiej Okręgu Alberta, jako Gość Honorowy.
W krótkim wystąpieniu p. Ambasador wyraził zadowolenie z możliwości poznania Polonii w Albercie. Przytoczył słowa swojego przyjaciela, który powiedział, że, „Jeśli chcesz zobaczyć, jak dobrze działa zorganizowana Polonia przyjedź do Alberty, prowincji w zachodniej Kanadzie”
Podczas krótkiej konferencji prasowej w Domu Polskim Pan Ambasador odpowiedział na pytania nurtujące środowisko polonijne w Albercie, które dotyczyły między innymi usprawnienie usług konsularnych, szczególnie dla osób ubiegających się o dokument paszportowy lub ustanowienie urzędu konsularnego w Albercie. Wznowienie lotów czarterowych między Polską i Zachodnią Kanadą oraz ożywienia współpracy pomiędzy Polonią Zachodniej Kanady a Polską.
Pan Ambasador potwierdził stanowisko obecnego rządu w Polsce, dla którego Polonia stanowi priorytet polskiej polityki zagranicznej. Polacy mieszkający za granicą aktywnie manifestują przywiązanie do swojej ojczyzny, polskiego języka i polskiej kultury, uczestniczą w życiu społecznym, kulturalnym i gospodarczym, a także i politycznym krajów, które wybrali na swoją drugą ojczyznę, przyczyniając się tym samym do ich rozwoju. Polonia jest bez wątpienia piękną i wartościową reprezentacją Polski.
Pan Ambasador zachęcił Polonie do aktywnego zaangażowania się w rozwiązywanie spraw ważnych dla środowiska polonijnego, w których może pośredniczyć.
Wizyta w Edmonton Ambasadora RP Andrzeja Kurnickiego była bardzo ważnym wydarzeniem. W niedawnym czasie Anna Zalewska, Minister Edukacji Narodowej RP a obecnie Andrzej Kurnicki Ambasador RP w Kanadzie wyrazili nam uznanie za zasługi w działalności na rzecz naszego środowiska polonijnego, szczególnie w dziedzinie edukacji polonijnej. Edmonton jest jedynym miejscem poza granicami Polski, gdzie polskie dzieci mają doskonałą szansę nauki języka polskiego od przedszkola do Uniwersytetu. Pomimo wszystkich naszych osiągnięć, którymi możemy być przykładem dla innych środowisk polonijnych, nadal pozostaje sprawa docenienia naszych osiągnięć i zbliżenia Polonii w zachodniej części Kanady do kraju ojczystego.
Odzyskanie bezpośrednich lotów czarterowych pomiędzy Polską i Zachodnią Kanadą byłoby dobrym początkiem takiego zbliżenia. Duża liczebnie Polonia w tej części Ameryki Północnej nie ma bezpośredniego połączenia lotniczego z Polską. Pan Ambasador dr Andrzej Kurnicki dał się poznać, jako osoba bezpośrednia i przyjacielska, dlatego mamy nadzieję, że Pan Ambasador będzie naszym częstym gościem i osobą pomocną w takich działaniach, aby jak powiedział prezydent Duda „Polacy poczuli się w roku 100-lecia odzyskania niepodległości wspólnotą, zarówno tu w kraju, jak i w tych wszystkich miejscach, gdzie żyją na całym świecie”
Zygmunt Cynar – Polonia Edmonton News
W Edmonton przez styczeń niemal wszystkie organizacje polonijne spotykają się na „Opłatkach”,
Opłatek i wolne miejsce zostawione przy stole wigilijnym jest unikalnym polskim zwyczajem. Wieczór Wigilijny to wieczór zgody, pojednania i przebaczenia. Jest to wieczór niezwykły, kiedy zwaśnione ze sobą osoby zasiadając do stołu wigilijnego i dzieląc się opłatkiem ze słowami „pokój ludziom dobrej woli” stają się na nowo pojednani.
Pojednanie zawsze niesie ze sobą wewnętrzną odnowę człowieka. Dzielenie się, to również symbol jedności i szukanie możliwości uwolnienia współczesnego człowieka od głodu, osamotnienia i wyizolowania.
Spotkanie przy opłatku odgrywa w życiu polonijnym specjalną rolę, jest bowiem symbolem wspólnych wysiłków w pracy nad porozumieniem i współpracą wszystkich organizacji polonijnych w dążeniu do wspólnego dobra.
Rok 2017, rok obchodów 150- lecie Kandy był dobrym dla wszystkich związanych z Polonią, obfitował w znaczące wydarzenia i w rocznice związane ze środowiskiem polonijnym. Jest również okazją do tego, aby pogratulować sobie sukcesów osiągniętych w roku ubiegłym, ale również z optymizmem spojrzeć w przyszłość.
Co będzie dla Polonii najważniejsze w roku 2018? W kraju wielokulturowym, jakim jest Kanada, z pewnością celem najważniejszym będzie umacnianie polskiej tożsamości oraz obrona interesów środowiska polonijnego. Polskość i język polski jest czymś, od czego nie możemy się oddzielić
Wspólnota pochodzenia, tradycji, w określonym zasięgu kultury, języka i obyczaju łączą Polonię z polskością bez względu na kraje stałego osiedlenia. Są wśród Polonii ludzie najściślej związani sercem z ich polską Ojczyzną i sentymentem przekazywanym przez przodków, są również inni, których łączy z Polską tylko świadomość polskiego pochodzenia i szczególne zaciekawienie naszym krajem.
Poczucie więzi z Polską stanowi siłę motoryczną aktywizacji ruchu polonijnego. Bez więzów i stałej łączności z żywą Polską, stanowiącą źródło narodowego ducha, tradycji, kultury, języka — nikt rzucony na wielkie głębiny ogromnego świata nie może na dłuższą metę zaspokajać swoich kulturalnych, społecznych i moralnych potrzeb, odczuwanych z racji polskiego pochodzenia. Współpraca Polonii z krajem jej Ojców, poparta coraz powszechniejszym spełnianiem przez Polonię roli ambasadora dobrego imienia Polski, jest jednym z czynników pomagających skutecznie w umacnianiu i pogłębianiu prestiżu Polski w świecie.
Należy życzyć Polonii, aby tkwiąca w niej siła była katalizatorem sukcesów, realizacji planów i zamierzeń, by potrafiła podejmować rozsądne decyzje i dokonywać rzeczy, jakich zapragnie serce, by potrafiła wysnuwać radość z umiejętności rozwiązywania problemów, i by życie cieszyło wszystkich każdego dnia, bo przecież każdy z nadchodzących dni Nowego Roku jest jedynym i nigdy się nie powtórzy.
6 stycznia tradycyjny Opłatek Polonijny zorganizowany przez trzy największe i najstarsze organizacje polonijne w Edmonton; Towarzystwo-Polsko Kanadyjskie, Towarzystwo Polskich Weteranów i Stowarzyszenie Polskich Kombatantów w Kanadzie Koło Nr.6 odbył się w Domu Polskim. Uroczystość zaszczycili swoją obecnością prezesi organizacji polonijnych, księża polskich parafii, siostry zakonne, przedstawiciele mlodziezy i mediów polonijnych.
Po zjedzeniu smacznej kolacji przyszedł czas na wspólne śpiewanie kolęd. Spotkanie opłatkowe zakończyła zabawa taneczna. Tego wieczoru nie obyło się też bez życzeń urodzinowych i tradycyjnego 100 lat, które otrzymał ks. Mieczysław Burdzy, proboszcz parafii Różańca Świętego.
Z. Cynar – Polonia Edmonton News
November 11, 1918 marks the day of Polish independence from Austrian, Prussian and Russian Empires. Every year, Poles take to the streets to commemorate the anniversary of the restoration of Poland’s sovereignty. This year was no different. Over 100,000 Poles took to the streets of Poland’s capital, Warsaw – men, women and children alike – in order to honour the anniversary of Poland’s independence after World War I (numbers vary, some news sources report numbers upwards of 200,000 participants). These celebrations generated a wide array of opinions and emotions and I was quite perplexed to hear about the general “take-away” message most news outlets attempted to leave their audience with. As a first-generation Polish-Canadian, I feel compelled to write a piece in response to the criticism my ancestral homeland received.
Thanks to my father’s deep interest in Polish history and politics, I myself follow Poland’s current events very closely. My parents grew up in communist Poland and immigrated to Canada in their early 20s and my grandparents and great grandparents lived through both World Wars (1914-1918, 1939-1945). Thanks to their experiences and personal stories, I have been able to better understand the turbulences and struggles Poland faced for much of the 20th century. In university, a lot of my work focused on European politics, and more specifically, how Poland’s deep and complicated history influences its policies and attitudes within the context of the European Union and in global politics. It is this love and passion for politics (and Poland) that drove me to write this piece.
Poland is a country in the heart of central Europe, with a population of approximately 38 million people. It has always been rather quiet in the news, never drawing too much attention to itself. The 2015 election was a pivotal moment in Polish politics: the electorate voted out the centrist Platforma Obywatelska (PO/Civic Platform) and brought into power the more nationalist, conservative and staunchly catholic Prawo i Sprawiedliwość (PiS/Law and Justice). Under new leadership, Poland’s stances and policies have been making waves in Europe and ruffling some feathers on the global stage, especially with Poland’s refusal to adhere to the European Union’s migrant quota.
Following these recent November 11 Independence Day celebrations, Poland finds itself in the cross hairs of misinformed leftist pundits. After reading a few of these articles, I conclude that many of them are comical at best and intellectually dishonest at worst. Some of these headlines read: “In Poland this weekend 60,000 neo-Nazis staged a march celebrating the country’s independence day, chanting “Refugees out!” and carrying banners calling for an “Islamic holocaust” – The Guardian, “White Nationalist March Overwhelms Polish Independence Day” – Yahoo News, “Poland’s Day of Independence is marred as thousands of Far-Right supporters chant anti-Jewish slogans and call for a “white Europe” during protest” – Daily Mail UK.
I have examined some of the captured footage, and I am unable to find any strong visual or auditory evidence proving that these outlandish slogans and chants are the belief of the majority. In fact, I would argue that many of these assertions are either misconstrued or entirely false. For example, yes, Poles have openly expressed their fear of the “Islamisation of Europe” due to uncontrolled mass migration, but to say the entire country is “praying for an Islamic holocaust” is a complete distortion of facts. To put it briefly, many take the November 11 celebrations as day to honour their heritage and identity, as well as the sacrifices made by their heroes. Unfortunately, such sentiments seem to be revered less and less by other European countries, as it is often conflated with white hegemony and superiority. The overall theme of these demonstrations is not at all what is being reported by the mainstream media. The media wants you to believe that racism, bigotry and xenophobia were the primary driving forces behind this demonstration. Do not let them manipulate you in this way.
“Typical Polish Fascists”
Source: http://www.poloniainstitute.net/news/letter-to-wall-street-journal-on-polish-independence-day-reporting/
Yes, apparently there were some “far-right” fringe groups that showed up in small numbers. Unfortunately, such displays and celebrations will always attract extremist factions – both the far-left and far-right alike – and I condemn those fully. Polish President Andrzej Duda has also vehemently denounced this anti-Semitic and racist rhetoric. Are there far-right extremists in Poland? Yes, but no more than in any other country. Rather than reacting with violence and/or silencing these groups we should give them a platform. As Ben Shapiro, American political commentator said in one of his speeches: “…the best response to bigotry is the opposite of censorship: it is exposure and shaming in the court of public opinion”. Give these people a platform and shame them out of existence, as we would with any other opportunistic group comprised of repugnant individuals.
Situating this act of homage in a historical context is imperative in understanding the meaning and importance of these “nationalist” demonstrations. For the sake of consistency and clarity, allow me to introduce some important terminology. The textbook definition of nationalism reads “patriotic feelings, principles or efforts” and “advocacy of political independence for a particular country”. An extreme variant of this is “marked by a feeling of superiority over other counties”. That being said, sentiments of patriotism and nationalism are not new to Poland. The 11/11 demonstrations have always been characterized by displays of Polish flags and patriotic slogans, such as “Bóg, Honor, Ojczyzna” (God, Honour, Homeland). Throughout this article, I will not use the terms “nationalism” and “patriotism” pejoratively. While nationalism has yielded precarious outcomes in the past, in the case of Poland, nationalism is (and historically has been) a link, one that unifies a group of people who share similar experiences, sentiments and feelings of pride. Such unity has allowed for Poland to persevere against the forces of globalism and political correctness that have divided other Western European nations in the wake of the current migration crisis. Nationalism, in my opinion, in a uniting force in Polish society, not a crusade aimed at demonstrating superiority. Historically speaking, such patriotism, unity and civil engagement are what brought Poland out of its darkest times which I will explain in greater detail below.
Poland briefly remerged as a sovereign state on 11 November 1918 after having been wiped off the map for 123 years. This fate was short-lived and Poland was invaded by Nazi Germany from the west on 1 September 1939 and by the Soviet Union from the east two weeks later on 17 September. The other Allied Powers – Britain and France – did not come to the aid of Poland, and she was carved up between both the German and the Soviet forces. These events comprise what is unofficially known as the Fourth Partition of Poland. The years that followed culminated in irreparable losses and debilitated the nation from the inside out. The Stalinist regime sought to strip Poland of its intelligentsia, most notably through the Katyń Massacre of 1941, whereby over 20,000 high-ranking military officials, doctors, lawyers, professors (among others) were murdered with a single gunshot to the head and thrown into mass graves. While never formally declared as such by the international elite, this massacre was nothing short of a genocide: targeted and deliberate. These men murdered because they were regarded as a potential obstacle to the consolidation of communism in post-war Poland.
At the Nuremburg Trails of 1945-46 the Allied Powers had the opportunity to bring the true perpetrators to justice, but instead, they laid blame on the Germans. To this day, no one has been held responsible for the crimes at Katyń or its concealment. The families of these men have never received any compensation or, even worse, closure.
Depiction of German and Soviet troops meeting on the Polish frontier
Source: http://culture.pl/en/work/an-animated-history-of-poland-tomasz-baginski
The Warsaw Uprising of 1944 was arguably one of the most distinguished operations Poland fought in. This 63-day long operation was the Home Army’s attempt at liberating Poland from Nazi Germany. Poland waited for the help of her allies, but no one came. Once all was said and done, hundreds of thousand perished in this effort and this is regarded as “the single largest military effort taken by any European resistance movement during World War II” (Duraczyński 1974). Although this is one of the most difficult and tragic chapters of Polish history, the legacy of the uprising lives on. The prevalence of Warsaw Uprising (Powastanie Warszawskie – PW) symbols at the 11/11 marches are indicative of this. After 1944, the capital was levelled and forced the country to rebuild from the ashes. Poland is a nation proud of its fight and revival. The uprising’s impact has forever left a mark on Polish culture and history, and its people will (unapologetically) continue to demonstrate it.
Aerial view of the devastation Warsaw saw after 1944
Source: https://en.wikipedia.org/wiki/Warsaw_Uprising
Millions of Poles perished at the hands of the Soviets and Nazis. They were deported to concentration camps and Gulags, many of which never returned home. Those who died in captivity or exile lay in unmarked graves. A total of six million Poles died during the Second World War, nearly one fifth of Poland’s pre-war population.
The betrayal of Poland did not stop here. She was later sold out by her allies at the Yalta conference in 1945, and was left to the subsequent fate of Soviet domination and communist rule for the next 45 years.
The post-WW2 era which followed was no different. Poland was repressed. State corruption was rampant. Dissidents were “dealt with”. People lived off of food stamps and food shortages were widespread. It was not uncommon for one to wait in line at the local food store for 12 hours for a carton of milk or a roll of toilet paper. The only item readily available was vinegar. The imposition of Russian language was established in all schools. Those who managed to escape to the West were defamed and labelled “dumb Polaks” and “little Poles”. Many took menial jobs in Western European Countries and North America just to make ends meet. By virtue of their dedication and hard work, many of these immigrants were able to learn the language of their host nation and went on to become successful professionals.
The collapse of communism is often attributed to the influence of the Solidarity Labour Movement (Solidarność, 1980) and the strong support it received from the Roman Catholic Church. This particular chapter of Polish history is complex and multifaceted. There were several other actors and events which contributed to the weakening (and eventual demise) of communism in Poland, however, for the sake of conciseness, I have summarized these events to the best of my ability.
Led by Lech Wałęnsa, Solidarność was a force to be reckoned with. With what initially started as a labour movement protesting sky-rocketing food prices, Solidarność eventually became an unprecedented movement comprised of labour workers, intellectuals and the church. Over time, the communist government felt like it was losing control over the citizenry. As a result, Solidarity was barred in 1982 with the imposition of Martial Law and all leaders were temporarily imprisoned.
Lech Wałęsa speaking to a large crowd of labour union workers
Source: https://www.britannica.com/place/Poland/Communist-Poland-A large degree of the Solidarity movements success can be ascribed to the compelling support it received from the Roman Catholic Church. In his iconic inaugural speech, Polish-born Pope John Paul II encouraged Poles and told them to “not be afraid” of demanding change. In light of Poland’s deep Roman Catholic roots, the advice to stand up to the oppressive regime resonated with the populace. It uplifted, inspired and resurrected the lost sentiments of pride that were suppressed by communism. Together, the Solidarity movement and the church induced a peaceful revolution within Polish society. Ordinary Poles knew that they could not fight the government with guns, so they took to a different approach, hoping the government would eventually make some concessions. With time, the people realized they were more powerful in numbers than the regime that sought to suppress them. The BBC too cites strong Patriotism as a key agent in the fight against communism (Repa, 2005). Poles rejected communism from the get-go and Stalin himself said that “establishing communism in Poland was like trying to saddle a cow”. He was absolutely right, and with enough pressure exerted by Solidarność, they became the unofficial opposition to the communist government. By August 1989, the parliament elected a Solidarity member as its first Prime Minister and communism in Poland eventually collapsed that same year.
“Thank you for [the] freedom”
Source: http://www.catholicherald.co.uk/news/2011/01/14/new-details-emerge-of-john-paul-iis-war-against-communism/
While the Solidarity movement is often credited with successfully inducing this change, they couldn’t have done it without the support of a strong civil society. It is this kind of civil engagement that brought together a shattered nation. It is this kind of civil engagement that unified people together in hopes of achieving one common goal: freedom. This kind of patriotism and unity enabled Poland to persevere and conquer the odds.
Poland is a nation that understands what it is like to have its freedom ripped from underneath its feet. The people understand what it is like to feel at odds with their identity. Poland’s freedom has never come without cost. It came from people’s relentless fight as well as their blood, sweat and tears. For pundits to shame Poland for honouring and acknowledging her history is, quite frankly, a slap in the face. Calling Pole’s Nazi’s is intellectually dishonest given the country’s devastating and grueling history with Nazi Germany. I would argue that promulgating such distorted statements only speaks to the ignorance of those who wish to loudly signal a superior virtue. American “writer” and “civil rights activist” Shaun King tweeted: “Again, you may not be familiar with Poland, but what happened there today, has EVERYTHING to do with Trump, Bannon, Breitbart and the American embrace of bigotry”. No. It literally has nothing to do with any of that; please reflect on these unfounded, ill-considered remarks. These celebrations have everything to do with a proud nation, comprised of resilient, passionate people who honour their history and their roots. They acknowledge their sombre history and the courage displayed by their ancestors who perished in hopes of a free Poland.
Finally, present-day Poland remains a strong, assertive nation. It exists as a country that refuses to succumb to the political correctness and cognitive dissonance espoused by its Western neighbours.
To all of those who speak before they think: Before you go posturing on social media, I encourage you to educate yourself. Pick up a history book. Read an article. Do your research before spewing empty platitudes and false generalizations because it fits your politics and your narrative.
I am a proud Polish-Canadian. I am proud of everything Poland has fought for. I am immeasurably grateful for the sacrifices made by my parents, grandparents and great grandparents.
Unfortunately, we live in a time where people are shamed for celebrating their heritage, like we saw in the case of Poland. In an era of rampant political correctness, this is especially true if you’re a descendant of white Europeans.
Poland, continue to honour your history and freedom, which was costly. Do not let anyone misinterpret and defame your manifestations of pride and sacrifices, as those who denigrate and manipulate your joy into something wicked will not prevail. Continue to fight those who exploit you politically to promulgate their agendas.
Live on Poland. Kocham cię Polsko.
Additional Sources:
Zbliżamy się do końca 2017 roku, roku obchodów 150-lecia Kanady. Dziękujemy Wam za wspólnie spędzony rok 2017, za to, że obdarzyliście nasz Portal zaufaniem i byliście z nami. Rok 2017 był dobrym dla wszystkich związanych z Polonią, obfitował w znaczące wydarzenia.
Koniec roku to doskonały moment na podsumowanie, jest to czas do pewnej refleksji nad tym, co za nami. Zwykle nie lubimy wracać do przeszłości, bo jej już nie można zmienić, ona już była, jest za nami. Czasem jednak warto wrócić do przeszłości a szczególnie do minionego roku, aby podziękować za otrzymane łaski i sukcesy, które tworzyli zwyczajni ludzie, może wyciągnąć pewną naukę na następny rok.
Wydaje się, że jeszcze tak niedawno zastanawiano się w polonijnych organizacjach, co my, jako Kanadyjczycy polskiego pochodzenia od początku włączeni w budowę Kanady, jednego z najlepszych państw do życia na naszej planecie zrobimy, by uczcić znaczący jubileusz historii naszego kraju?
Dzisiaj możemy stanąć z wysoko podniesioną głową i powiedzieć, że odchodzący rok 2017 obfitował w wiele radości i sukcesów, z których możemy być dumni. Dla Polonii, był to kolejny rok kontynuowania naszych więzów z krajem naszego pochodzenia oraz ciągłego uświadamiania sobie naszej przebogatej kultury, przywiązanie do tradycji i języka. Obfitował w liczne wydarzenia kulturalne, związane z Kościołem i patriotyczne, których osiągnięcie miało szlachetny cel.
Z wydarzeń mijającego roku wybraliśmy te wydarzenia, które w naszej opinii zasługują na tytuł tych najważniejszych, te które odbiły się głośnym echem w naszym mieście i poza jego granicami:
27 czerwca 2017 r. w Bazylice św. Józefa w Edmonton na uroczystej Mszy św. Roger Karol Niedzielski przyjął święcenia kapłańskie z rąk Arcybiskupa Diecezji Edmonton Jego Ekscelencji Ks. Arcybiskupa Richarda Smitha – pierwsze w 25-letniej historii parafii Matki Bożej Królowej Polski. W niedzielę 2 lipca 2017 r. ks. Roger Karol Niedzielski odprawił w swojej parafii Mszę Świętą Prymicyjną. Wspólnota tej parafii przeżywała historyczne wydarzenie – pierwsze prymicje. Na zakończenie Mszy św. Ksiądz Prymicjant udzielił parafianom prymicyjnego błogosławieństwa. Przedstawiciele wspólnoty i organizacji polonijnych złożyli Księdzu Prymicjantowi życzenia a następnie odbył się uroczysty bankiet. Powołanie do służby Bogu i ludziom jest radością rodziny, parafii i społeczności polonijnej, jest Darem Polonii na 150-lecie Kanady dla Kościoła w Kanadzie. Ksiądz Roger Karol Niedzielski jest synem polskich emigrantów – Antoniego i Janiny Niedzielskich przybyłych do Kanady na fali tzw. emigracji solidarnościowej. Podobne wydarzenie miało miejsce 60 lat temu w roku 90-lecia Kanady w parafii Różańca Świętego w Edmonton, kiedy Mszę Świętą Prymicyjną odprawił śp. ks. Tadeusz Rataj.
4 listopada 2017 r. był Wielkim dniem w historii Polonii i naszego miasta. Na uroczystej Gali i Bankiecie z okazji 40-lecia przedszkola SISEM i 150-lecia Kanady wszyscy mówcy jednym głosem powiedzieli tak wiele miłych słów pod adresem naszych Sióstr Służebniczek i Polonii. Właśnie dzięki inicjatywie Sióstr i pomocy Polonii w Edmonton powstał piękny i nowoczesny plac zabaw, który przez długie lata będzie służył najmłodszym obywatelom naszego miasta. Wspaniały dar Polonii na 150-lecie Kanady, który będzie pozostawał w pamięci wychowanków tego przedszkola.
17 wrześniu 2017 r. Polonia Edmonton uczciła pamięć bohaterów II wojny światowej w 78. rocznicę sowieckiej agresji na Polskę w wyjątkowy sposób. Uroczystość na cmentarzu „Holy Cross” poprzedziła ceremonia odsłonięcia Pomnika Bohaterów Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie, Koło Nr 6 w Edmonton. Na pomniku znajdują się nazwiska żołnierzy, którzy walczyli niemal na wszystkich frontach II wojny światowej. Po zakończeniu wojny spędzili resztę swojego życia w naszym mieście. Uroczystość zaszczycili swoją obecnością przedstawiciele instytucji politycznych, organizacji polonijnych i młodzieży. Inicjatorem postawienia Pomnika Żołnierzy Bohaterów jest Władysław Szwender (Junior), którego inicjatywę entuzjastycznie poparł zarząd Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie, Koło Nr 6 w naszym mieście. Bohaterom, którzy poświecili swe życie za wolność Ojczyzny należy się hołd i pamięć. To dzięki ich odwadze i poświęceniu, dziś możemy cieszyć się wolnością.
Chór Polonia z Edmonton pod dyrekcją Oksany Ostashevskiej zdobył I miejsce w kategorii chórów mieszanych i przechodni Puchar im. kard. Augusta Hlonda w konkursie podczas Międzynarodowej Konwencji „Polish Singers Alliance of America” (Związek Śpiewaków Polskich w Ameryce)w Filadelfii, Pensylwania 28 maja 2017 r. Chór Polonia okazał się najlepszy również w ogólnej punktacji festiwalowej zdobywając I miejsce i Puchar. Ufundowany w latach międzywojennych (w 1933 r.) Puchar im. Augusta Kardynała Hlonda to dla polonijnych chórów odpowiednik polskich Fryderyków czy Bursztynowych Słowików, które przyznawane są laureatom najważniejszych imprez muzycznych i festiwali w Polsce. Zdobycie Pucharu im. kard. A. Hlonda w tak renomowanym Konkursie Chórów jest największym sukcesem Chóru Polonia w jubileuszowym roku 150-lecia Kanady. Chór powstał w 1999 roku.
W listopadzie 2017r., wydarzeniem, które również odbiło się głośnym echem poza granicami naszego miasta była wspaniała wystawa polskich artystów, która miała miejsce w „The Gallery of Alberta” w centrum naszego miasta. Wystawa została zorganizowana dzięki inicjatywie zarządu i członków Towarzystwa Kultury Polskiej w Edmonton, i była darem tak wielu wspaniałych artystów z naszego terenu na 150-lecie Kanady. Kultura polska kształtowana w tysiącletnich dziejach narodu jest wspólnym dziedzictwem wszystkich Polaków, również spoiwem jednoczącym ludzi, mających dzisiaj różne obywatelstwa i różne przekonania.
Nie sposób dokładnie opisać wszystkie wydarzenia mijającego roku, bo było ich bardzo wiele, staraliśmy się relacjonować te wydarzenia na bieżąco.
Na uznanie zasługuje fakt, że osiągane sukcesy są dziełem skromnej grupy ludzi związanych z Polonią, których sprawy Polonii i Polski leżą głęboko na sercu, dlatego nasz ukłon w ich stronę i podziękowania.
Na 85 tys. Polaków zamieszkałych w naszym mieście zaangażowanie społeczne naszych Rodaków z życie Polonii jest procentowo bardzo małe, a jednak znacząco uwydatniamy swą istotną obecność w ruchu intelektualnym, artystycznym i biznesie, inicjując doniosłe przedsięwzięcia społeczne, edukacyjne i kulturalne, które mogą być przykładem dla innych środowisk polonijnych.
Dziękujemy – to piękne słowo, aby wyrazić wdzięczność za mijający rok, dziękujemy za wszelkie dobro, które doświadczyliśmy w dobiegającym końca roku, za ludzką sympatię, serdeczność, życzliwość i dobre słowo.
Zygmunt Cynar – Polonia Edmonton News
Święta Bożego Narodzenia to czas wyjątkowy, czas miłości, przebaczenia, radości i spotkań rodzinnych. Zwyczaj łamania się opłatkiem i składania sobie życzeń jest najbardziej powszechnym zwyczajem w Polsce. Zwyczaj ten jest godny uwagi i my tu w Kanadzie staramy się podtrzymywać te tradycje z kraju naszego pochodzenia. Żaden inny kraj nie posiada tak wielu, tak pięknych tradycji związanych ze świętem Bożego Narodzenia jak ma Polska.
Opłatek był obecny w najtrudniejszych dla Polaków chwilach: w obozach koncentracyjnych, na wygnaniu, dramatycznych przeżyciach podczas wojny, ale także w życiu osobistym każdego człowieka szukającego pokoju, dobra i miłości. Łamano się nim w gronie bliskich osób, wzajemnie przebaczając sobie winy, bo wieczór wigilijny, to wieczór pojednania.
W polskiej kulturze opłatek stał się również symbolem jedności Polaków, rozsianych po całym świecie.
Te piękną rodzinną tradycję kontynuują już od ponad 30 lat uczniowie z Angielsko-Polskiego Programu Szkolnego im. Św. Jana Pawła II.
W piątek, 22 grudnia 2017 r. uczniowie oraz zaproszeni goście uczestniczyli w przedświątecznym spotkaniu, podczas którego podzielili się opłatkiem, a następnie wspólnie kolędowali.
Dzielenie się opłatkiem poprzedził program artystyczny przygotowany pod kierownictwem pani Małgorzaty Marciniak, w którym uczniowie przypomnieli historię i tradycje związane z obchodami Świąt Bożego Narodzenia. Po modlitwie i błogosławieństwie opłatka przez ks. Tomasza Jarosza wszyscy obecni przystąpili do dzielenia się opłatkiem i składania sobie wigilijnych życzeń.
Podczas spotkania opłatkowego miała miejsce wystawa szopek bożonarodzeniowych wykonanych przez uczniów. Pan Stephen Simmons- dyrektor szkoły świętego Bazylego przekazał laureatom konkursu na najładniejszą szopkę nagrody i gratulacje.
Widząc jak nasze dzieci tak pięknie mówią i śpiewają po polsku o przyszłość Polonii nie musimy się martwić – powiedzieli niektórzy liderzy organizacji polonijnych obecni na pięknym koncercie świątecznym w Polskiej Szkole Sobotniej im. H. Sienkiewicza, który odbył się 16 grudnia 2017 r.
Świąteczna dekoracja i piękne kolędy, przyczyniły się do stworzenia podniosłego świątecznego nastroju. Rodzice byli zachwyceni i dumni ze swoich pociech, ale również zaproszeni goście nagradzali młodych aktorów gromkimi oklaskami.
Dzieci w świątecznych strojach przedstawiły recytacje przeplatane śpiewem kolęd. Przedstawiciele organizacji polonijnych złożyli życzenia i upominki. Były tez życzenia i bukiet kwiatów z tradycyjnym „100 LAT” dla Pani Dyrektor Krystyny Dembowskiej z okazji jej urodzin.
Na koniec Święty Mikołaj w towarzystwie dwóch aniołków rozdał paczki.
Całemu gronu pedagogicznemu i rodzicom za przygotowanie pięknego koncertu świątecznego podziękowała p. dyrektor Krystyna Dembowska.
Jasełka to widowisko o Bożym Narodzeniu, które od wieków wpisane są w polską tradycję. Początku jasełek można dopatrywać się w misteriach franciszkańskich, które powstały w średniowieczu. Pierwsze w historii jasełka miał wystawić sam św. Franciszek z Asyżu już w 1223 roku w skalnej grocie w Greccio. Później zwyczaj ten przejęli jego zakonnicy i rozprzestrzenili po całym świecie. Jasełkom towarzyszy recytowanie wierszy i śpiewanie kolęd.
Przedstawienie Jasełkowe było w wykonaniu dzieci z parafii MBKP.
Na zakończenie Mszy świętej pojawił się wyjątkowy gość – Św. Mikołaj. Jego obecność nieco zaskoczyła dzieci, które powitały go z wielką radością. Uroczystą Mszę św. uświetnił również koncert w wykonaniu scholi młodzieżowej.
Zarówno dla maluchów jak i dla starszych było to duże wydarzenie.
