Od 1971 roku na Stanicy „Kopernik” zbiera się młodzież harcerska na obozy i biwaki, aby przeżyć harcerskie przygody pod namiotami na pięknym łonie natury. Stanica służy harcerzom nie tylko z Edmonton i Calgary, lecz z całej Kanady. Służy w utrzymaniu polskości i patriotycznego wychowania młodzieży.

Po blisko 50 latach istnienia Stanicy zaistniała potrzeba jej rozbudowy, aby osiągnąć maksymalną operatywność obiektu wraz ze wzrostem liczby harcerzy i innych praktycznych aspektów młodzieżowej działalności. Po wielu perypetiach w końcu sierpnia br. ruszyła budowa pawilonu dla zuchów. Dzięki pomocy ludzi dobrej woli 1-sza faza budowy dobiega końca. Dalsze etapy rozbudowy(2-ga i 3 faza) będą kontynuowane po zgromadzeniu potrzebnych środków finansowych. Ostatnio wykonane zdjęcia pokazują, jak ogromny postęp w budowie zrobiono w ciągu ostatnich 2 miesięcy. Realizowana inwestycja ma bardzo dobry cel, bo inwestowanie w młodzież, to inwestowanie w naszą przyszłość. Inwestycja jest przedsięwzięciem, które będzie wymagać poparcia finansowego organizacji polonijnych, sponsorów i osób indywidualnych.

Od nas wszystkich zależy, czy w przyszłym roku młodzież harcerska, szkolna, kościelna będzie mogła powrócić na swoją Stanicę, aby w całości wykorzystać piękno tego obiektu i okolicy. Organizatorzy obozów i kolonii z niecierpliwością oczekują nadejścia tego dnia, kiedy nie będą musieli odmawiać dzieciom i młodzieży uczestnictwa ze względu na brak miejsca, a jeszcze gorzej szukać innych kosztownych terenów na akcje letnie.

Z poparciem finansowym, ten projekt jest coraz bliżej realizacji. Jak do tej pory zrobiono bardzo wiele pracy, znacznie powyżej oczekiwań. Dla efektywnej realizacji inwestycji konieczna jest współpraca i zaangażowanie wszystkich zainteresowanych stron.

Organizacja, która opiekuje się Stanicą “The Canadian Polish Youth Friendship Society of Edmonton” zwraca się z uprzejmą prośbą do organizacji polonijnych, sponsorów i osób indywidualnych o wsparcie finansowe ich przedsięwzięcia. Każda dotacja będzie bardzo mile widziana. Towarzystwo jest zarejestrowane, jako organizacja charytatywna „non profit” i bardzo chętnie wystawi formalne pokwitowanie podatkowe za hojną dotację.

Szlachetna idea wychowania dzieci i młodzieży w duchu harcerskim nie miałaby szans przetrwania i rozwoju, gdyby nie poparcie moralne i finansowe organizacji polonijnych.

Z.  Cynar – Polonia Edmonton News

1

3

5

7

9

11

13

IMG_1134

IMG_1137

17

19

21

23

CANADIAN POLISH YOUTH FRIENDSHIP SOCIETY OF EDMONTON

10960 – 104 Street , Edmonton, AB T5H 2W6, tel. (780)944-8086

Szanowni Państwo,
W imieniu organizacji Canadian Polish Youth Friendship Society of Edmonton (Koła Przyjaciół Harcerstwa) pragnę zaprosić wszystich zainteresowanych Rodaków na oficjalne otwarcie harcówki i odsłonięcie pamiątkowej tablicy ku czci dh. hm.Antoniego J.Andrzejewskiego, wieloletniego zasłużonego działacza ZHP na terenie Edmonton.

Uroczystość ta, w której wezmą udział harcerki, harcerze i zuchy z Edmonton i Calgary, odbędzie się w dniu 12 lipca 2015 roku na Stanicy „Kopernik” przy Garner Lake, rozpoczęcie o godzinie 13:00.  Po zakończeniu zapraszamy wszystkich gości na ciepły poczęstunek.

Po bliższe informacje proszę dzwonić do Beaty pod numer (780) 472-2781.

Z poważaniem,
Zbigniew Kubiczek, Prezes.

„Mam szczerą wolę służyć Bogu i Polsce, nieść chętną pomoc bliźnim i być posłusznym Prawu Harcerskiemu.” Przyrzeczenie to złożył w marcu 1931 r. w Nowym Sączu, przy ognisku w czasie biwaku nad szumiącym Dunajcem, młodziutki, 11-letni Antoś. Złożył je trzymając dwa palce na pochylonym sztandarze, powtarzając słowa Przyrzeczenia za hufcowym hm. Remi, który później zginął śmiercią żołnierza w 1939 roku. Przy Gimnazjum Klasycznym im. Jana Długosza była drużyna im. T. Kościuszki. Antoś został harcerzem I-go zastępu. Wkrótce objął w nim funkcję zastępowego, a na-stępnie, już jako H.0., przybocznego. Przeszedł cztery obozy wędrowne, które sięgnęły aż Beskidu Śląskiego i Pienin. Szczęśliwy, przebiegał stoki górskie swego pięknego kraju nie przypuszczając, że ich znajomość przyda mu się wkrótce w czasach ponurej agresji niemieckiej. Po maturze wstępuje do Podchorążówki Rezerwy przy 21 Dywizji Piechoty Górskiej w Cieszynie i kończy ją w stopniu plutonowego podchorążego. Przydzielony do 1 pułku Strzelców Podhalańskich, Antoni znalazł się w jednej z najbardziej barwnych jednostek Wojska Polskiego. Światowa zawierucha wojenna rozpoczęła się atakiem Niemiec na Polskę. Po mniejszych potyczkach doszło do pierwszej bitwy. Stoczona została ona pod Jasłem, następna za Przemyślem. Cofanie się w kierunku na Lwów było koniecznością. Wtedy to Antoni dostaje się w ręce niemieckie. Ucieka jednak z obozu jenieckiego i przystępuje do Związku Walki Zbrojnej, gdzie pełni obowiązki łącznika. Jego zadaniem jest przerzucanie ludzi na tereny Słowacji celem przekazania ich oddziałom Wojska Polskiego, które kontynuowało walkę „za naszą i waszą wolność” poza granicami Polski. Dzień aresztowania przez Gestapo był jednak nieunikniony. Ponieważ Antoniego nie zastano w domu, aresztowano całą rodzinę jako zakładników. On sam schronił się na nartach w opuszczonej gajówce w górach. I tutaj doszło do pierwszego większego zmagania: ukrywać się dalej czy ratować rodzinę? Wybrał to drugie. Pewnego dnia w lutym, przy palącym mrozie, Antoni oddaje się w ręce oprawców z Gestapo. Bito go do krwi, rany zachodziły ropą. Druh Antoni nie przyznał się jednak do przeprowadzania ludzi wiedząc, że jest to jedyna szansa pozostania przy życiu. Ostatecznie został wysłany do Oświęcimia pierwszym transportem z Tarnowa. Antoniemu wytatuowano na ręce numer. Przez pół godziny wisiał na obozowym słupie kaźni z rękami związanymi do tyłu. Chłostano go. Rany na sinym ciele młodego więźnia goiły się bardzo powoli w warunkach głodowych.

W czasie szykan obozowych nieugięty Antoni zaplanował z paroma współwięźniami ucieczkę. Ostatecznie z kolegą Kwiatkowskim w przebraniu SS-manów wyprowadzili na wolność siebie i trzech innych więźniów jako grupę roboczą. W trzy godziny po ucieczce, w czasie apelu, gestapowcy zorientowali się, do czego doszło. Zawyła syrena — znak do rozpoczęcia obławy. Zbiegom tymczasem udało się dotrzeć do jednego z górskich oddziałów partyzanckich AK. Był wrzesień 1944 roku. Później zbiegowie wrócili jeszcze w okolice obozu. Udało im się wyrwać z rąk oprawców jeszcze dwie grupy więźniów. W grudniu 1944 r. dom, w którym ukrywał się dh A. J. Andrzejewski, został nagle otoczony. Jego mieszkańcy bronili się, choć dom był w płomieniach. Trzech zginęło, a Antoniego wywleczono wieczorem spod słomy w piwnicy, zbito i związano paskiem ręce. W czasie transportu z powrotem do obozu w Oświęcimiu, gdzie go czekała pewna śmierć przez publiczne powieszenie, dh Antoni zdołał oswobodzić ręce i wyskoczyć na zakręcie z ciężarówki — w ciemność nocy. Złamał nos. Esesmani strzelali za nim, a kierowca myśląc, że to napad partyzancki — zamiast się zatrzymać, przyśpieszył jazdę. To uratowało Antoniego. Bosy i zmarznięty do szpiku kości, czekał trzy dni, aż skończą się obławy. Następnie partyzanci zabrali go w góry, gdzie przebywał do marca 1945 roku. Wraz z innymi zajmował się w tym czasie obroną ludności polskiej. Jesienią 1945 r., po rozwiązaniu oddziału partyzanckiego AK „Garbnik”, którego był ostatnim dowódcą, przedarł się do Włoch i dołączył do 2-go Korpusu pod dowództwem gen. Wł. Andersa. Następnie poprzez Anglię przybył do Alberty. Tu dzielnie pracował i pracuje w naszym harcerstwie. Słowa „Mam szczerą wolę służyć…” powtarzają często za nim — z dwoma palcami na pochylonym sztandarze nasi harcerze.

Dnia 17 lutego 1995 r. pożegnaliśmy druha Antoniego  na Mszy Św. w kościele Różańca Świętego. Mszę celebrował ksiądz proboszcz M. Fidyka. Kościół był przepełniony ludźmi, którzy przyszli, żeby oddać ostatnią przysługę Zmarłemu. Organy grały, chór śpiewał i całe nabożeństwo wraz z wygłoszeniem mowy pożegnalnej trwało ponad półtorej godziny. W oczach wielu obecnych były łzy smutku i żałość za odeszłym na zawsze Zmarłym, był to człowiek znany i szanowany w Edmonton, a szczególnie wśród braci harcerskiej, dla której poświęcił wszystkie swoje wysiłki i zdolności.

Odszedł od nas człowiek wielkiego serca, wierny Druh, Przyjaciel, człowiek o wyjątkowej pracowitości, sumienności i skromności. Niezwykle uczynny, był motorem większości naszych wydarzeń polonijnych.

Cześć Jego Pamięci.

Oficjalne, uroczyste otwarcie harcówki i odsłonięcie pamiątkowej tablicy ku czci dh. hm. Antoniego J. Andrzejewskiego, wieloletniego zasłużonego działacza ZHP na terenie Edmonton odbędzie się w dniu 12 lipca 2015 roku na Stanicy „Kopernik” przy  Garner Lake, rozpoczęcie o godzinie 13:00.

Na uroczystość zaprasza CANADIAN POLISH YOUTH FRIENDSHIP SOCIETY OF EDMONTON, 10960 – 104 Street , Edmonton, AB T5H 2W6, tel. (780)944-8086 Email: cpyfse@gmail.com

AJA1[1]

AJA9[1]

Scan3

Scan4

Scan6

Scan7

Scan10