Ciesielczyk zapowiada, iż ujawni także nie znane dotąd materiały tego typu na temat jednego z najbardziej znaczących działaczy Polonii w USA.

Oto przykłady dotychczasowej demaskatorskiej działalności Marka Ciesielczyka:

https://www.youtube.com/watch?v=bff4J7XnH64

https://www.youtube.com/watch?v=-MBL9yOOf0Y

https://www.youtube.com/watch?v=XjpRPLB77Rs

https://www.youtube.com/watch?v=YMJBNzwnMX4

https://www.youtube.com/watch?v=-OaVLJNaX5c

http://www.marekciesielczyk.com/tajni-wsp%C3%B3%C5%82pracownicy-sb/

https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=FAq44peKmmQ

17545354_1405662952789293_8310633993348388047_o

17523288_1405662949455960_8431137591311530325_n

17504984_1405662962789292_3731679714862150069_o

17504970_1405662976122624_7442424734922061247_o

17504419_1405663049455950_4912121313643976743_o

17504293_1405663112789277_1001771908512676152_o

17492963_1405663019455953_838269806775094478_o

17457964_1405663029455952_293764967459170547_n

17434683_1405662996122622_4267695859117543547_o

17505093_1405663082789280_4423784779983703484_o

17504349_1405663119455943_4750144962877110454_o

Calgary – 24 marca, 2017 ( Transmisja na żywo: Monika Boratyńska Asior  )

https://www.facebook.com/PoloniaCalgary/videos/1007026056063516/

https://www.facebook.com/PoloniaCalgary/videos/1007029459396509/

https://www.facebook.com/PoloniaCalgary/videos/1007026056063516/

https://www.facebook.com/PoloniaCalgary/videos/1007045812728207/

Między lotami miałam dużo czasu na robienie dodatkowych rachunków sumienia- czy mam wszystko, czy jeszcze coś mnie zaskoczy? Udało mi się nawet spotkać gwiazdę internetów Pana Leo Moracchoioli i zrobić sobie z nim zdjęcie. Potem grzecznie poszłam na najdłuższy lot z całej podróży- 9 godzinny lot ogromnym molochem, (który nota bene również o mało nie został zawrócony).

W samolocie przylociej ciężko mi było zasnąć mimo zmęczenia. Przywitał mnie Pan Billy Kierowca. Billy jest dla mnie osobiście tak niesamowitą postacią, że uważam że lepiej by było pisać o nim a nie o mnie- jeśli tylko chcecie opowiem Wam o Billim.
Zaopiekował się mną, pomógł zabrać się do pokoju hotelowego gdzie miałam czekać na resztę uczestników. Było to kilka godzin czasu minimum więc spędziłam go najproduktywniej jak tylko mogłam- śpiąc. Jedna z najmądrzejszych decyzji w moim życiu 😉

Kiedy przyjechał mój członek zespołu Julio Martinez z Meksyku było już doskonale- sama świadomość że nie jestem już sama był kojąca. Jednak znalazła się rysa- otóż większość naszego sprzętu- frezarki, kątówki, dłuta a nawet sprzęty przygotowane specjalnie pod tą rzeźbę zostały zatrzymane na lotnisku. Pojechaliśmy jeszcze raz na lotnisko razem, aby dowiedzieć się czy wszystko ok- i czy dojadą na następny dzień. Oczywiście zostaliśmy zapewnieni, że tak będzie.

Pojechaliśmy zatem na kolację zapoznawczą. Jest to czas kiedy wszyscy Ci którzy nie mieli szansy się poznać robią to. Ogłaszane są wtedy także zmiany w regulaminach,ogólne zasady, przedstawiani sędziowie oraz losowane miejsca pracy aby było sprawiedliwie. My wylosowaliśmy miejsce numer 1. Warto wiedzieć że miejsce przy rzeźbach lodowy może mieć wręcz kluczowe znaczenie dla wyniku konkursu. Trafiło nam się miejsce dość nie osłonięte od słońca, oraz lekko pochyłe- nie byliśmy jednak poszkodowani- warunki były wyrównane..

Pierwszy dzień czwartek 26.01 zaczął się o godzinie 7 rano- co znaczyło pobudkę o 6. Dalej nie było naszych narzędzi z lotniska. Nikt nie wiedział gdzie są.
Pierwszy z trzech dni konkursu zaczął się więc od przygotowania terenu, oraz składaniu bloków. Jeden taki blok waży 120 kg a więc rozplanowanie tego tak aby nie tracić energii jest niezwykle ważne. Dokładne sklejenie bloków rzutuje na wytrzymałości rzeźby i efekcie końcowym. Jury nic nie mogło umknąć. Większość zespołów tak jak i nasz cały ten dzień przezucał pracztycznie tylko lód, oraz rozplanowywał prace. Były również przerwy na posiłki, oraz odpoczynek- jednak nikt nie nadużywał tegoprzywileju Koniec dnia pracy był o 22. Bardzo poważnie podchodzi się na zawodach tej rangi do uczciwej konkurencji więc nie było najmniejszej szansy aby przedłużyć ten czas nawet o minutę.

Piątek to również była praca od 7-22, jednak drugi dzień prac osobiście zatytułowałabym “jetlag”. Mnie osobiście wtedy dopadła różnica stref czasowych. Rano gdy się obudziłam byłam przeświadczona że byłam w Polsce, nie wiedziałam tylko gdzie. Narzędzia się odnalazły ale w Los Angeles. Miały zostać odesłane do Mexico City, jednak udało się przetłumaczyć liniom lotniczym że nie tam są akurat potrzebne. Wszystko nad musiało powstać przy pomocy pił, i rzeczy pożyczonych od innych rzeźbiarzy. (szczególen podziekowanie dla Kee Gewah) W tej branże jednak każdy wie, że takie rzeczy mogą spotkać każdego- zostaliśmy bardzo życzliwie potraktowani, i mogliśmy liczyć na pomoc. Drugi dzień prac to już były widoczne efekty prac. Ja skupiałam się na detalach- a bardziej doświadczony Julio na całości konstrukcji. Okazało się że na następny dzień ma być aż +6 stopni Celcjusza. Dla rzeźb nie osłoniętych od słońca jest to stanowczo za wysoka temperatura. Pojedyncza rzeźba z jednego bloku jest w stanie stać kilkanaście godzin o ile nie jest wystawiona na bezpośrednie słońce- jednak delikatne ale ciężkie skomplikowane dzieła to już inna sprawa. Dlatego wszystko musiało zostać skończone tego dnia, aby była szansa że przez noc się zmrożą choć na tyle aby wytrzymać do godzin oceny czyli do godziny 12. Praca trwała kolejny raz do ostatnich minut. Nikt nie odpuszczał.

Ostatnie godziny od 7- do 22 to już było istne szaleństwo. Klejenie detali, osłanianie przed słońcem wszystkiego co się dało by rzeźba była w stanie jak najlepszym na czas ocen. Pod koniec dosłownie sędziowie przypominali nam o każdej upływającej minucie. Niesamowicie emocjonujące. Po zakończeniu czasu rzeźbiarze zawsze dziękują sobie za współpracę, oraz gratulują rzeźb. To jest ten moment kiedy człowiek sobie myśli- Matko! To naprawdę koniec!
I w tym momencie patrzysz na swoje ręce- zmarznięte, spękane. Czujesz ból w plecach od dźwigania lodu, wyschnięte i popękane usta od ciągłej pracy na wietrze. Nagle dochodzi do Ciebie, że przecież wcale dobrze nie spałaś, bo myślałaś o projekcie… że zawsze jakiś element garderoby był przemoczony. I czujesz tą ogromną radość że pokonałeś siebie razem z członkiem załogi. Że każdy z osób ściskających cię teraz wie ile w to włożyłeś wysiłku i zaangażowania- bo są po tej samej stronie barykady.
Niesamowite.

Niestety nie dane nam było podium. Biorąc pod uwagę warunki jakie było nam dane doświadczyć, oraz brak większości sprzętu zeszło to na drugi plan. Poznałam mnóstwo doskonałych rzeźbiarzy, podpatrzyłam ich przy pracy, rozmawiałam i ich technikach, sprzętach, stylach. Posypały się zaproszenia na inne festiwale z których nie omieszkam skorzystać w przyszłym sezonie konkursowym. A po konkursie? Po konkursie poszliśmy świętować. wysłuchałam gry mężczyzn z dalekiej Jakucji, usłyszałam w chińskiej restauracji wszystkiego najlepszego na nowy rok, oraz częstowałam wysztkich śląskimi Bombonami.

Dlatego z całego mojego serca jeszcze raz chciałam podziękować wszystkim którzy się do tego przyczynili.
Powiatowi Pszczyńskiemu, Pszczyńskiej Fundacji Wspierania i Rozwoju Sportu, za nieodzowny wkład w wysłanie mnie na te zawody. Ludziom którzy dzwonili, pisali i pomagali jak tylko mogli: od znalezienia biletów w jak najlepszej cenie (Agata rządzisz!) po propozycje noclegu (dziękuję całej Polonii w Edmonton). Ludziom którzy nagłaśniali sprawę, lub znali odpowiednie rozwiązania. Fedrze- która wie gdzie iść. Całemu powiatowi, i mediom za nagłaśnianie sprawy i dzięki temu sprawienie że to stało się możliwe. I najważniejsze- mojej jakże wielkiej rodzinie- mieliście okazję wychować mnie i ukształtować i wspierać na całej drodze mojego życia- to dzięki Wam teraz rzeźbię.

Tak zakończyła się pierwsza część podróży. Drugi etap to podróż do Ottawy. Do jednego z najbardziej prestiżowych konkursów na świecie Winterlude- gdzie miał się odbywać puchar Kanady. Z racji znajomości które udało mi się nawiązać na wcześniejszych konkursach mogłam bardzo dokładnie obserwować pracę każdego rzeźbiarza. I tak porozmawiałam z każdym, i każdy mnie czegoś nowego nauczył. Od ostrzenia dłut- co jest najważniejszym chyba elementem, aż po pokazywanie narzędzi- co warto mieć, a czego nie warto. Jedno co jest pewne- warto było tam być.

Dominika Jarczok – HandCrimes

16174449_10211558949474086_260413865481593831_n

16427363_1206204969475667_534181420868905131_n

16195151_786653284833627_3873938059859408695_n

16195162_10211558950474111_8968847402422224911_n

16195788_786653254833630_6241765759146902182_n

16265191_10211558948594064_3225852805140840632_n

16265432_1206205306142300_766622459658178940_n

16265691_1206205149475649_3587822721650036163_n

16298362_1206205512808946_7510505893672256507_n

16298552_1206205476142283_5756970624104527294_n

16298719_1206204826142348_994094694311264932_n

16299156_1206205386142292_1183075993946847747_n

16299543_10211552511593143_7233207662884007825_n

16386961_1206205656142265_4405151477241870508_n

16387062_1206205109475653_578766276794125520_n

16387379_1206205579475606_214749487852178865_n

16388302_1206204909475673_8584907143773112139_n

16406465_1206204929475671_2073673344765120563_n

16406713_1206205429475621_5269061340105645789_n

16406766_1206204849475679_538743644151419486_n

16425990_1206205189475645_3232240121054827318_n

16426208_1206205012808996_2262591600959990311_n

Satyryk nie ukrywał zadowolenia z ponownego przyjazdu do Edmonton, ale tym razem nie tylko jako reprezentant Kabaretu „Pod Egidą” lecz również z misją specjalną jako założyciel Towarzystwa Patriotycznego, którego celem jest budowa Pomnika/Łuku Triumfalnego upamiętniającego setną rocznicę Bitwy Warszawskiej 1920 roku. Wyraził nadzieję że przy wspólnej pomocy Polonii ta inicjatywa będzie zrealizowana za cztery lata, mimo napotykanych trudności. Dlatego artysta apeluje o „cegiełkę” na jej wsparcie. Bitwa Warszawska nie ma w Warszawie pomnika, co według Pietrzaka jest „skandalem” i całą winą obarcza poprzednie ekipy rządzące. Więcej informacji o Fundacji jest na naszej stronie: http://poloniaedmonton.com/inicjatywa-fundacji-jana-pietrzaka/

Jan Pietrzak od 56 lat nieprzerwanie bawi, wzrusza i prezentuje długą listą piosenek i pieśni o tematyce patriotycznej i żołnierskiej. W programie kabaretowym w Edmonton przeważał oczywiście żart polityczny. Już na wstępie podkreślił, że zawsze żartuje z osób aktualnie rządzących i opozycji. W Kabarecie Jana Pietrzaka, to również spora zawartość historii Polski i dumy z bycia Polakiem, toteż widzowie usłyszeli wiele żartów odnoszących się do czasów PRL-u. Pietrzak przez satyrę przekazuje to, co myśli, kierując jej ostrze w każdego, kto według niego Polsce szkodzi – a w strefie jego zainteresowania znajdują się postacie z głównej sceny politycznej od czasów PRLu do obecnych czasów. Wolność żartowania – jak podkreśla, jest specyficzną częścią wolności słowa.

Jan Pietrzak zakończył swój występ odśpiewaniem “Żeby Polska była Polską” bo to jedna z tych pieśni, która przypomina każdemu Polakowi, co w naszym Narodzie jest najlepsze, co przez stulecia pozwoliło nam przetrwać i uniemożliwiło zaborcom wynarodowienie.  Publiczność śpiewała na stojąco wraz z artystą i tak zakończono ponad dwugodzinny występ. I jeszcze byla dla artysty niespodzianka, bo publiczność zaśpiewała artyście „100 lat” z okazji nadchodzących urodzin przypadających na 26 kwietnia.

1

IMG_0078

IMG_0079

IMG_0086

IMG_0090

IMG_0092

IMG_0096

IMG_0097

IMG_0098

IMG_0100

IMG_0101

IMG_0105

IMG_0111

IMG_0112

IMG_0118

IMG_0119

IMG_0121

IMG_0122

IMG_0123

IMG_0124

IMG_0125

IMG_0139

IMG_0142

IMG_0143

Strona oficjalna wydarzenia

The Canadian Institute of Ukrainian Studies (CIUS), in partnership with the Center for U.S.-Ukraine Relations, is organizing a major international conference to examine the political, social and economic consequences of World War II for the people and post-war states of Eastern Europe. Titled “Contested Ground: The Legacy of the Second World War for Eastern Europe,” the gathering will take place at the University of Alberta on October 23-24 and will be open to scholars, students and members of the general p

Source: Former Polish Minister of Defense Janusz… – Polonia Edmonton News

W spotkaniu wzięli udział także ks. Roman Majek, proboszcz parafii MBKP i ks. emeryt Stanisław Błaszkowski oraz członkowie Koła Przyjaciół Radia Maryja z parafii Różańca Świętego.

O. Król podziękował Kołom Przyjaciół Radia Maryja za dotychczasowe wpieranie Radia Maryja i Telewizji Trwam. Przedstawił aktualną sytuację Radia Maryja i Telewizji Trwam oraz odpowiadał na zadawane jemu liczne pytania. Spotkanie upłynęło w miłej atmosferze przy wspólnym śpiewaniu kolęd przygotowanych przez zespól młodzieżowy.

W drugim dniu pobytu w Edmonton o. Król uczestniczył we Mszy świętej koncelebrowanej i wygłosił homilię, której tematem przewodnim była rodzina i miłość bliźniego, a także wspomniał o roli Radia Maryja w obronie chrześcijańskich wartości.

Głównym celem wizyty o. Jana Króla było przybliżenie społeczności polonijnej działalności Radia Maryja i Telewizji Trwam.

Z. Cynar

[See image gallery at poloniaedmonton.com]